रोई हाल्छ..

आखिर कोमल मन रोई हाल्छ
कठोर वचन वोल्दा छोई हाल्छ
नरुने आँखाहरु सायद छैन होला ?
आशु झारेर मुहार धोई हाल्छ ।।

भत्किएको घर हुदा...

मन भित्र भत्किएको घर हुदा
फूल काडा उस्तै वेदनाले छुदा
राख्न पर्दो रैछ व्यथा आफैसँग
पीडा कम हुन्न आशुले मुहार धुदा

चिनाउन सकिदैन..

पावरवाला चस्मा लगाउदैमा पटक्कै चिनाउन सकिदैन
तरुनीहरुको नजरलाई कहिल्यै हामीले किनाउन सकिदैन
यता हेर्दा पनि पैसा, उता पल्टिदा पनि पैसा देख्नले
आखिर नयाँ गेटअफले तरुनीलाई छिनाउन सकिदैन ।।।

रोयो अर्जुन

मन भित्रका पीडा धेरै हुँदा रोयो अर्जुन
रगत जमेर यो दिलमा धुदा रोयो अर्जुन
अर्जुन दृष्टि वनि विगुल जगाउदा आखिर
तिखा ती वचवाट मुटमा छुदा रोयो अर्जुन

गयौ

मैले आफ्नो सम्झँएथे टाढिएर गयौ
बाध्न खोजेँ एकठाउँ बाँडिएर गयौ
सबै थोक सुम्पिएर पिरतीमा मैले
मेरो मन दुखाएर भाँडिएर गयौ

वनेको छ

हाम्रो माया छ र यो चौतारी वनेको छ
यहा सुख अनी दुखको दौतरी वनेको छ
यस्तो मौका अन्त कहि कतै मिल्छ र ?
जहा सुन्दर शव्दहरुको पोखरी वनेको छ

गईछन उनी

साच्चीकै डांडा काटेर गईछन उनी
पराईसग माया साटेर गईछन उनी
डांडै कटाएर लगेको जाती भाछ मलाई
मसँग योवनका तिर्खा चाटेर गईछन उनी

दशै..

आँखा भित्र आकृति नचाई गयो दशै
आशिसमा लामो आयु बनाई गयो दशै
दिल भित्र हाम्रो चाडपर्व श्रृद्धा भावमा
आपसी एकताको दियो जलाई गयो दशै 

केही भन्छन जिवन

केही भन्छन जिवन, वगि जाने खोला हो
कोही भन्छन जिवन, पाप बोक्ने झोला हो
खोला, झोला आखिर जसले जे भने पनि
म भन्छु जीवन, नास हुने मोतीको तोला हो